vrijdag 23 oktober 2015

Verhuis.

Voorlopig ga ik hier niets meer posten. Ik ben niet tevreden met deze blog en het voelt dan ook niet goed om hiermee verder te gaan.
Ik heb een andere blog aangemaakt waar ik voornamelijk zaken ga posten die te maken hebben met mijn tekenen en alles wat daarbij komt tekenen.
Misschien dat ik het hier later terug opneem, misschien ook niet. Only time will tell.

donderdag 1 oktober 2015

Lierse Ommegang 2015.

Of ik een echte Schapenkop ben valt nog te bekijken. Ik mag dan wel geboren en getogen zijn in Lier, toch vind ik Lierse Vlaaikens niet lekker, ga je mij niet snel zien supporteren voor de Lierse en die ene keer dat ik de binnenkant van La Rocca heb gezien was meteen ook een keer te veel. En het mag hier dan wel een stad zijn, veel is hier niet te doen.

Maar daar is nu even verandering in gekomen.

Geen Lier zonder schapen.

Sint-Gummarus (Goemmer voor de vrienden) is de patroonheilige van Lier en dat is iets wat ze hier graag vieren met de Sint-Gummarusfeesten. En daar hoort de Lierse Ommegang bij. De Lierse wat hoor ik u denken? Ik dacht net hetzelfde. De Lierse Ommegang is een stoet die 1 keer om de 25 jaar rond de stad trekt met zijn Lierse reuzentrein. Deze reuzentrein is de op één na oudste en meest volledige in België en bestaat uit 9 reuzen, 3 praalwagens en 3 fabeldieren, waaronder het Ros Beiaard. Die laatste werd helemaal nieuw gebouwd omdat de originele helemaal kapot was en is gekleed door niemand minder dan Dries Van Noten. Een paard die volledig met de mode mee is dus.




Het hele stadscentrum werd voor de gelegenheid omgebouwd tot een Middeleeuwse stad. Overal is er heel wat te doen, want er is hoog bezoek op komst: Johanna van Castilië (aka Zot Jeanneke) en Filips de Schone. Zij zijn een jaar eerder in Lier getrouwd en komen nu (in 1497) terug een bezoek brengen om Lier te bedanken voor zijn gastvrijheid. Er lopen meer dan 1000 figuranten rond in de stad, verkleed als jonkvrouwen, ridders, bedelaars, noem maar op. En als je goed kijkt kan je zelfs Ann Pira (beter bekend als Nancy uit 'Thuis') tussen de figuranten spotten. Overal is iets te doen en te beleven, maar zonder programmaboekje loop je een beetje verloren. Je bent dus wel een beetje verplicht om er één te kopen voor 5 euro (ze moeten den Dries kunnen betalen natuurlijk).

Dag Nancy!

Zo'n evenement brengt heel veel volk op de been. Zo zou er 30.000(!!) man het evenement bezocht hebben vorige zondag. En Lier zou Lier niet zijn moest het er een beetje chaotisch aan toegaan. Maar het mooie weer maakte veel goed en het was fijn om nog eens zo veel leven in de stad te zien.
's Avonds was er nog een afsluitend toneelstuk over het leven van Sint-Gummarus. En hoewel de vertelstem Lucas van den Eynde was, kon het stuk mij niet echt bekoren. Het was een beetje amateuristisch en dat vond ik wel jammer, er was zo veel meer mee te doen. Tot de afsluiter van het toneelstuk (en de avond) ten tonele verscheen: Theater Tol. Zij zorgden voor een prachtig spektakel waar iedereen stil van werd. En plots was dat gesukkel van even voordien helemaal vergeten.


Deze zondag (4 oktober) heb je nog een herkansing, daarna is het terug 25 jaar wachten. Om 13u starten de feestelijkheden op de Grote Markt en daarna kan je het stadscentrum gaan verkennen met de vele figuranten. Om 15u gaat de Ommegang rond, dus voorzie zeker op tijd een plekje langs de route. Om te dansen moet je om 19u op de Grote Markt zijn, rond 20u arriveren de twee feestbeesten en om 20u30 start het toneelstuk met een engelachtig schoon einde.

dinsdag 15 september 2015

Kunstfestivals en schetsboeken.

Gisteren heb ik iets impulsiefs gedaan. Iemand vroeg of ik naar een vergadering wou komen, waar ze de oprichting van een kunstfestival voor jongeren zouden bespreken. En ik dacht, waarom niet?

Eigenlijk is dat niets voor mij, zoiets impulsiefs beslissen. Maar ik vond het wel een mooi initiatief. Waar ik woon wordt er eigenlijk amper iets gedaan rond kunst voor jongeren. Je hebt wel de tekenschool en de muziekschool, maar dat is soms al een te hoge drempel voor sommige jongeren. En nadat ik werd gerustgesteld dat ik niet te oud was (het is oorspronkelijk voor jongeren tussen de 16 en 26 jaar) en dat ik nog altijd kon beslissen om niet mee te doen, heb ik beslist om toch eens naar die vergadering te gaan. En dat viel best mee. Dus heb ik besloten om mee te doen, al hoop ik dat ik genoeg kan bijbrengen. Ik wil geen teleurstelling zijn.

Verder ben ik nog wat aan het schetsen en heb ik eindelijk het gevoel dat ik de goede weg op ben. Ook wil ik iets kleins maken voor de verjaardag van mijn mama (zondag zal ze 64 worden), dus is het belangrijk dat hiervoor alles in orde is. Ik moet vooral leren om mijn onzekerheden opzij te schuiven én om niet te hard na te denken, gewoon doen.

En dat herfstweer brengt me helemaal in de juiste teken-stemming. Mijn truien heb ik alvast uit de kast gehaald.


maandag 31 augustus 2015

Stilte na de storm.

Bon, tijd dat ik hier weer wat leven in ga blazen. De examens zijn gedaan, de zomer blijkbaar ook als ik naar buiten kijk, tijd voor een nieuw hoofdstuk.

In de voorbije maanden heb ik veel zaken onafgewerkt gelaten, gaande van het opruimen van de eeuwig groeiende hoop rommel, tot het beantwoorden van die stapel snail mail die hier nu al maanden (soms al meer dan jaar) op mijn bureau ligt. De redenen zijn even uiteenlopend: stages, examens, werken, nog wat examens of soms gewoon geen energie en zin. Nu het nieuwe schooljaar voor de deur staat vind ik dat het tijd is dat ik er ook eens invlieg, ook al heb ik nog twee weken vakantie. Nu heb ik de tijd, binnenkort is het alweer gedaan met de vrijheid.

Er zijn allerlei dingen waar ik de schouders onder moet zetten. Zoals mijn schoolboeken sorteren. Momenteel laat ik dat nog tot ik mijn resultaten weet. Ik heb geen zin om een cursus die ik even voordien in een doos gestopt heb, weer te moeten opgraven wegens (weer) een tegenvallend resultaat.
Mijn kleerkast is al gedeeltelijk uitgemest, tijd voor dat tweede deel. Even van mijn hart een steen maken en dingen die ik al in jaren niet meer heb bekeken voorgoed in een zak steken. Er zijn genoeg mensen die er meer nood aan hebben en zo maak ik weer plaats voor nieuwe dingen (hallo herfstcollectie, hallo mooie kleuren). Ik wil ook wat nieuwe dingen uitproberen, kwestie van het wat spannender te maken. En met spannender bedoel ik onverwachter, niet dat je mij plots in een leren broek gaat zien die zo strak zit dat je de cellulitis-bobbels kan tellen.
Verder op het programma staat die stapel brieven beantwoorden. Hoewel ik er wel in ga filteren. Als ik er geen connectie mee voel, dan stop ik er ook liever gewoon mee. Ik moet nu even afbouwen of het wordt iets dat ik niet meer leuk ga vinden. Ik heb een paar mensen waarmee ik al een lang contact heb, en die krijgen nu voorrang. Ze hebben al lang genoeg moeten wachten. Als ik dan terug het plezier ontdek kan ik misschien wel op zoek gaan naar nieuwe penvriendinnen, maar voorlopig hou ik het bij het hoopje dat ik al heb.

Als ik die drie dingen al kan verwezenlijken in de twee weken échte vakantie die ik nu voor de boeg heb, ga ik al heel blij zijn. Dan ben ik klaar om met een propere lei aan het nieuwe schooljaar te beginnen. Hopelijk het laatste schooljaar met mij als student.

vrijdag 31 juli 2015

Opnieuw beginnen.

Opnieuw beginnen met allerlei dingen eigenlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo lang dat ik me het mij herinner teken ik al. Toen ik 6 was ben ik gestart met de tekenschool en ik ben er pas weggegaan toen ik 15 was, voornamelijk omdat het niet meer te combineren was met school. In het middelbaar volgde ik ook een kunstopleiding en toen ik afgestudeerd was leek het niet meer dan logisch dat ik weer iets met kunst zou doen. Na die gefaalde opleiding Grafisch Ontwerp startte ik met de lerarenopleiding Plastische Opvoeding en Project Kunstvakken. Juist ja, weer iets met kunst. Ik heb mijn opleiding daar met succes afgerond met als eindwerk een geïllustreerd kinderboek over mijn hond van vroeger, Wolf. En ik dacht dat ik de ultieme inspiratie nu wel gevonden had en dat ik mijn dagen weer zou vullen met constant te tekenen en te schilderen.

Niet dus.

Na al die jaren tekenen was het bij mij op. Jarenlang heb ik moeten tekenen, voor punten, voor jury's, voor eindwerken, voor lessen. Constant. En tussen al dat moeten tekenen was er nooit geen tijd voor iets willen tekenen. Iets tekenen waar ik zin in had, niet omdat het een opdracht was. Ik was ondertussen voor de eerste keer in meer dan 10 jaar met een opleiding gestart dat niet meer enkel rond kunst draaide, en hoewel het een serieuze aanpassing was (en is) en ik mij er echt door moe(s)t worstelen, was het ook wel een verademing. Al heeft het uiteindelijk nog bijna 2 jaar geduurd eer ik mij aan mijn bureautje heb gezet om doelbewust te tekenen.


In die 2 jaar heb ik af en toe wel eens iets gemaakt, maar het was nooit van lange duur. Ik kreeg er positieve reacties op en even had ik weer een energieboost. Maar dan probeerde ik nog eens iets en dat lukte dan niet meteen, ik werd gefrustreerd en hield er meteen weer mee op. Terwijl tekenen een proces is van vallen en opstaan. Ik ben altijd al ongeduldig geweest, al van toen ik klein was. Was die eerste lijn niet hoe ik het wilde, dan verdween dat (voor de rest schandalig lege) papier meteen de prullenmand in. Wat ik echt heb moeten leren is dat ik nooit aan iets mag beginnen met het gedacht van "en nu moet het meteen in orde zijn". Al betrap ik mezelf er wel eens op dat ik het soms nog doe. Een schetsboek heet niet voor niets zo; het is een boek vol schetsen, probeersels, dingen die je eerst eens uitprobeert voor je een net papier gaat nemen. Ik heb hier jarenlang een schetsboek gehad waar niets in getekend was. Want ho maar, alles in dat boek moest wel goed zijn. Geen gerommel of mislukte tekeningen. Want dat zou zonde zijn van dat boek.
Onzin natuurlijk.
Ik heb het op een dag vastgenomen en ben er gewoon in begonnen. Geen getwijfel, gewoon doen.

Ondertussen heb ik nu pas het gevoel dat ik 'het' gevonden heb. De manier van werken, het materiaal, de sfeer. En dat door kleine dingen. Mijn oude krijtjes terugvinden bijvoorbeeld; een godsgeschenk. Of mijn "What I Wore Today" tekeningen eens niet met mijn tablet maken, maar terug manueel, met uitgeknipt papier, een zwart stiftje en kleurpotloden. Plots geeft dat een heel ander effect. En oh, wat ben ik er blij mee. Ik krijg terug meer en meer een idee in mijn hoofd, dat ik dan meteen wil uitproberen. En lukt het niet meteen, geen nood. Dat boek is dik genoeg voor zo veel te proberen als ik maar wil. Mijn creatief brein is terug wakker geworden en ik heb het gevoel dat dit voor zo veel meer ten goede gaat komen dan enkel mijn tekengedoe. Ook voor mijn eigenwaarde is dit echt enorm. Ja, ik kan iets! Ja, ik ben trots op iets dat ik gemaakt heb! En ja kijk, andere mensen vinden het ook fijn!

Hallo, ik ben Alison en ik ben opnieuw begonnen met tekenen. En ik ben gelukkiger dan ik in maanden geweest ben.




dinsdag 9 juni 2015

Kleine hiatus.

De paar enkelingen die mijn blog lezen zullen misschien gemerkt hebben dat het hier al een tijdje stil is. Het zit zo dat ik momenteel examens heb en dus niet veel tijd heb om te bloggen. Ook ben ik een beetje aan het denken hoe ik mijn blog kan aanpassen. Momenteel ben ik niet zo tevreden met mijn blog en wil ik er wat aan veranderen, alleen ben ik er nog niet helemaal uit.

Het verdere verslag van mijn reis naar Kopenhagen komt er nog zeker aan en ik ben ook nog altijd bezig met mijn 365 dagen project.

Tot snel!

zondag 17 mei 2015

Project 365 / 113 - 119

113/365 Dagje Antwerpen, met een mooi station.


114/365 Eenzame groene baksteen.


115/365 Giraf gespot in het station van Leuven! Vandaag was de laatste dag van de illustratiecursus. Ik ga het wel missen.


116/365 Eerste dag Kopenhagen! 's Avonds heb ik het mooie Tivoli bezocht en deze twee mooi eendjes ontmoet. Ze kwamen heel dichtbij en waren echt enorm schattig.


117/365 Op dag twee heb ik heel wat afgestapt, onder andere naar Superkilen. Van zo veel kleurtjes kan je niet anders dan blij worden.


118/365 Je kan Kopenhagen niet verlaten zonder eerst deze dame te bezoeken.


119/365 Duistere wolken pakken zich samen boven de Dronning Louises Bro. De vogeltjes hebben alvast een schuilplaats.



Het verslag van dag 3 en 4 in Kopenhagen komt er snel aan!